icon zoom-in

Μεγέθυνση κειμένου

Α Α Α

Η επιτυχία της ταινίας στις Κάννες είναι η ευκαιρία της Γκασκόν να αναδείξει μια κοινότητα που πολλοί επιμένουν να μην θέλουν να δουν

Αν υπάρχει μια ταινία που έχει συζητηθεί περισσότερο από κάθε άλλη και εισπράξει το πιο παρατεταμένο χειροκρότημα -πάνω από 11 λεπτά- στο φετινό φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών είναι η «Εμίλια Πέρεζ» του Ζακ Οντιάρ.

Είναι η περιπέτεια αγωνίας ενός αφεντικού μεξικάνικου καρτέλ που θέλει να ξεφύγει από αυτή τη ζωή και ταυτόχρονα να επιβεβαιώσει την αλήθεια που αισθάνεται για τον εαυτό του εδώ και χρόνια. Έτσι, προσλαμβάνει τις υπηρεσίας μιας ικανότατης δικηγόρου για να τον βοηθήσει να πραγματοποιήσει εγχείρηση αλλαγής φύλου, μετά την οποία θα μπορεί να φύγει μακριά αρχίζοντας  μια νέα ζωή χωρίς κανείς να ξέρει τι έχει συμβεί στα αλήθεια. Κι όλα αυτά, σε μιούζικαλ.

Στο επίκεντρο της τολμηρής, ισπανόφωνης ταινίας βρίσκονται τρεις γυναίκες, η Ρίτα (Ζόι Σαλντάνα), η Τζέσι (Σελένα Γκόμεζ) και ο χαρακτήρας του τίτλου, η Εμίλια Πέρεζ (Κάρλα Σοφία Γκασκόν), που δένονται για πάντα από τις τραυματικές εμπειρίες τους με το καρτέλ της Πόλης του Μεξικού.

Και μπορεί σύμφωνα με το Associated Press, η ταινία να διαθέτει δύο σταρ, όμως η πραγματική  αποκάλυψη της ταινίας είναι η 52χρονη Ισπανίδα τρανς ηθοποιός Κάρλα Σοφία Γκασκόν, που παίζει τόσο τον αδίστακτο Μανίτας, όσο και την καλοκάγαθη Εμίλια.

Mέχρι το 2018 η Κάρλα ήταν ο Κάρλος. Τότε ήταν που δημοσίευσε το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «Καρσία». «Ήταν ο τρόπος μου για να τον αποχαιρετήσω» είπε σε συνέντευξή της. Τη δεκαετία του 1980 και του 1990 είχε κάποια ρολάκια σε διάφορες δημοφιλείς σειρές, κατόπιν πήγε στο Μεξικό και πήρε μέρος σε κάποιες σαπουνόπερες και μετά αποφάσισε να «κάνει αυτό που πάντα ονειρευόταν από παιδί».

Η επιτυχία της ταινίας στις Κάννες είναι η ευκαιρία της Γκασκόν να δείξει την κοινότητα των τρανς.

 «Βάζετε τη λέξη τρανς στα κοινωνικά δίκτυα αυτή τη στιγμή και το μόνο πράγμα που εμφανίζεται είναι προσβολές και πορνογραφία. Η κοινωνία διώκει συστηματικά ανθρώπους διαφορετικούς. Πρώτα ήταν οι γυναίκες που μπήκαν στον κόσμο της δουλειάς, μετά οι μαύροι, μετά οι γκέι που διεκδίκησαν το δικαίωμα στον γάμο. Η ανθρωπότητα πάντα βρίσκει κάποιον να φταίει για όλα τα κακά, να κοροϊδεύει ή να συντρίβει» λέει.

«Ζούμε σε μια πολύ κακή κοινωνία. Και στη δυτική κοινωνία μπορούμε τουλάχιστον να κάνουμε κάτι, να διαμαρτυρηθούμε. Σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου είναι πολύ χειρότερα. Το να είσαι τρανσέξουαλ αυτή τη στιγμή είναι η νέα μειονότητα που όλοι δυσφημούν, που όλοι κατηγορούν για όλα όσα συμβαίνουν» συμπληρώνει η 52χρονη ηθοποιός.

Λέει ότι την πρώτη φορά που διάβαζε το σενάριο δεν μπορούσε να το πιστέψει. Δεν είναι ότι δεν πίστευε ότι ένας σκηνοθέτης σαν τον Οντιάρ θα σκεφτόταν εκείνη για τον ρόλο, ήταν απλά ότι δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που διάβαζε…  «Ένας τρανσέξουαλ έμπορος ναρκωτικών που τραγουδάει και χορεύει… Μα τι τρέλα είναι αυτή».

Με πληροφορίες από El Mundo