icon zoom-in

Μεγέθυνση κειμένου

Α Α Α

Να θυμάσαι πάντα πως κάθε ιστορία μιας γυναίκας με τη νόσο είναι προσωπική, όμως μπορείς να είσαι δίπλα της με πολλούς τρόπους

Τι θα έκανες εάν κάποια γυναίκα του κοντινού σου περιβάλλοντος, όπως η μητέρα, η αδερφή, η θεία, η καλύτερή σου φίλη, σου έλεγε πως μόλις διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού; Θα ήξερες πώς να τη στηρίξεις, τι να της πεις και πώς να είσαι δίπλα της σε αυτόν τον αγώνα που έχει μπροστά της;

Η ανταποκρίτρια του CNN, Στέφανι Έλαμ, η οποία βρέθηκε για πρώτη φορά σε αυτή τη θέση όταν η καλύτερή της φίλη από το πανεπιστήμιο, Ανάντα Λούις, δημιουργός περιεχομένου και πρώην παρουσιάστρια του MTV, διαγνώστηκε με την αρρώστια πριν σχεδόν έξι χρόνια. Πέρυσι, το ίδιο συνέβη ξανά, όταν η στενή φίλη και συνάδελφός της, η παρουσιάστρια του CNN και εθνική ανταποκρίτρια Σάρα Σίντνερ, ανακοίνωσε ότι είχε διαγνωστεί και εκείνη με καρκίνο του μαστού, το οποίο μοιράστηκε δημόσια σε μια συγκινητική ζωντανή εκπομπή.

Η Σίντνερ και η Λούις δεν είναι μόνες. Μία στις οκτώ γυναίκες στις ΗΠΑ θα διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού κατά τη διάρκεια της ζωής της, σύμφωνα με το Ίδρυμα για τον Καρκίνο του Μαστού. Η έγκαιρη διάγνωση και οι βελτιωμένες θεραπείες έχουν αυξήσει τα ποσοστά επιβίωσης, καθώς υπάρχουν πάνω από 4 εκατομμύρια επιζήσασες του καρκίνου του μαστού σε αυτή τη χώρα. Ωστόσο, αναμένεται ότι η νόσος θα σκοτώσει πάνω από 42.000 γυναίκες το 2024. Υπάρχει επίσης ένα επίμονο χάσμα στη θνησιμότητα μεταξύ μαύρων και λευκών γυναικών: Αν και οι μαύρες γυναίκες έχουν 4% χαμηλότερο ποσοστό εμφάνισης από τις λευκές γυναίκες, έχουν 40% υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από τον καρκίνο του μαστού.

Η Έλαμ κάθισε μαζί με τη Σίντνερ και τη Λούις για μια ανοιχτή συζήτηση σχετικά με το ταξίδι της καθεμιάς και τα μαθήματα που έμαθαν κατά τη διάρκεια αυτού. Και σίγουρα η συζήτησή τους έχει πολλά να μας πει…

Κάθε ιστορία είναι προσωπική

Ενώ οι ατομικές ιστορίες κάθε ασθενή με καρκίνο του μαστού έχουν ορισμένες κοινές πτυχές, οι λεπτομέρειες και οι πορείες διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους.

Οι περισσότερες ασθενείς είναι γυναίκες, αλλά ένα μικρό ποσοστό αφορά άνδρες. Υπάρχουν διάφοροι τύποι καρκίνου του μαστού, και οι άνθρωποι διαγιγνώσκονται σε διαφορετικά στάδια (τόσο η Σίντνερ όσο και η Λούις ήταν στο στάδιο ΙΙΙ). Όπως και η Λούις, μερικές γυναίκες με καρκίνο του μαστού έχουν οικογενειακό ιστορικό της νόσου, αλλά το 90% έως 95% δεν έχουν.

Αυτό το γεγονός εξέπληξε τη Σίντνερ. «Δεν ξέρω κανέναν στην οικογένειά μου που να είχε καρκίνο του μαστού», είπε στη συνομιλία της με την Έλαμ. «Το είπα (στο γιατρό μου). “Πώς το έπαθα αν δεν υπάρχει στην οικογένειά μου;” Μου απάντησε: “Περίπου το 95% των ανθρώπων με καρκίνο του μαστού δεν τον έχουν στην οικογένειά τους”. Και σκέφτηκα, “Τότε γιατί ρωτάτε; Γιατί όλοι νομίζουμε ότι είμαστε ασφαλείς!”».

Οι μαστογραφίες εντοπίζουν πολλές περιπτώσεις καρκίνου του μαστού, αλλά μερικές γυναίκες- συμπεριλαμβανομένων και των Σίντνερ και Λούις -τον ανακαλύπτουν μόνες τους. Αν και ο τακτικός αυτοέλεγχος μαστού δεν συνιστάται πλέον στις οδηγίες πρόληψης, πολλοί επαγγελματίες υγείας εξακολουθούν να βλέπουν αξία σε αυτές.

Η Σίντνερ συμφωνεί κατηγορηματικά. «Αισθάνομαι πολύ έντονα ότι πρέπει να γνωρίζουμε το σώμα μας, να μπορούμε να το αγγίζουμε και να διαπιστώνουμε τι είναι φυσιολογικό και τι όχι. Και να ελέγχεστε», είπε.

Φυσικά, οι γυναίκες επιλέγουν διαφορετικές θεραπείες, ανάλογα με τη διάγνωσή τους, την πρόγνωση και τη γενική τους υγεία, τις αξίες και τις προτεραιότητές τους. Η Λούις και η Σίντνερ ακολούθησαν διαφορετικά μονοπάτια, με τη Σίντνερ να επιλέγει συμβατικές θεραπείες – συμπεριλαμβανομένων χειρουργικής επέμβασης, χημειοθεραπείας, ακτινοβολίας και φαρμάκων – και τη Λούις να επιλέγει, αρχικά, μια εναλλακτική προσέγγιση.

Για την Έλαμ, ήταν απαραίτητο να αναπροσαρμόσει τη σχέση της με την καθεμία από τις φίλες της. Η συμβουλή της: Δώστε προσοχή στη διάθεσή τους και ακούστε τι χρειάζονται. «Αν δεν είστε σίγουροι, μπορείτε να ρωτήσετε πώς μπορείτε να τις στηρίξετε καλύτερα καθώς περνούν το ταξίδι τους με τον καρκίνο», εξήγησε.

Οι πέντε συμβουλές της Σίντντερ

Η Σίντνερ μοιράστηκε πέντε συμβουλές από τη δική της εμπειρία για το πώς να είστε εκεί για τους ανθρώπους που το περνάνε με ουσιαστικό τρόπο.

Επικοινωνήστε, αλλά μην περιμένετε απάντηση: Στείλτε μήνυμα, email ή φωνητικό μήνυμα με μια διευκρίνιση όπως «Δεν χρειάζεται να απαντήσεις, απλώς θέλω να ξέρεις ότι είμαι εδώ όταν με χρειαστείς» ή «Σ’ αγαπώ – αυτό είναι το μήνυμα».

Φαγητό, λαχταριστό φαγητό: Αν σκέφτεστε να κάνετε ένα δώρο, δοκιμάστε μια δωροκάρτα για υπηρεσία παράδοσης φαγητού αντί για κουβέρτες ή κεριά, εκτός αν γνωρίζετε ότι τις χρειάζονται ή τα λατρεύουν.

«Ρίξτε τον τόνο» της συμπόνιας: Να φέρεστε με φροντίδα, όχι με λύπηση. «Είναι καθησυχαστικό όταν δεν σε αντιμετωπίζουν σαν να είσαι φτιαγμένος από γυαλί ή σαν να πρόκειται να πεθάνεις», είπε η Σίντνερ.

Να είστε προσεκτικοί όταν μοιράζεστε εμπειρίες: Μοιραστείτε σοφία, όχι τρομακτικές ιστορίες. «Είναι καλό να μοιραστείτε συμβουλές που βοήθησαν άλλους να περάσουν τη θεραπεία», είπε η Σίντνερ.

Γίνετε «προξενητές» φίλων: Εάν κάποιος που γνωρίζετε έχει εμπειρία από καρκίνο και είναι πρόθυμος να τη μοιραστεί, μπορεί να ανακουφίσει το άγχος ενός νέου διαγνωσθέντος. «Η γνώση από γυναίκες που πέρασαν την ίδια θεραπεία ήταν καταλυτική για μένα», ανέφερε.

Περιορίστε τις ερωτήσεις: Όσο είστε εκεί για τον αγαπημένο σας που περνάει θεραπείες για καρκίνο, αποφύγετε τις πολλές ερωτήσεις για τις διαδικασίες. Αφήστε τους να σας πουν οι ίδιοι.

Με πληροφορίες από CNN