icon zoom-in

Μεγέθυνση κειμένου

Α Α Α

Ενώ οι περισσότερες καριέρες πυγμαχίας θέλουν αίμα, τόλμη και ταλέντο, στην περίπτωση του Manuel, η ταυτότητά του ως μαχητής, απαιτούσε να ξεπεράσει και τις προκαταλήψεις

Μια νέα γενιά τρανς μαχητών γαλουχείται στα γυμναστήρια πυγμαχίας, ωστόσο είναι ακόμα στον αέρα αν θα τους επιτραπεί να αγωνιστούν στο ρινγκ.

Ο Patricio Manuel περιμένει σιωπηλά στα παρασκήνια του Fantasy Springs Resort Casino. Βρίσκεται στην πίσω γωνία του κιόσκι με τον λευκό μουσαμά, καθώς περιμένει να τον καλέσουν στο ρινγκ του κέντρου εκδηλώσεων, 3.000 θέσεων, στο Indio της Καλιφόρνια.

Η βουή των θεατών που έχουν πάρει ήδη τις θέσεις τους γύρω από την αρένα, διαπερνά το λεπτό ύφασμα, φθάνοντας στα αφτιά του, όπως και οι μπάσες «εκρήξεις» ραπ μουσικής για το απαραίτητο ζέσταμα του ηχοσυστήματος. Τίποτα από τα δυο δεν φαίνεται να αποσπά την προσοχή του. Το μάτι του Patricio γυαλίζει, καθώς τρίβει τα γένια του εστιασμένος και η αδρεναλίνη αρχίζει σιγά – σιγά να πλημμυρίζει το σμιλεμένο κορμί του.

Φτάνει επιτέλους η στιγμή, μετά από οκτώ εβδομάδες εξαντλητικών προπονήσεων, αυστηρής διατροφής και σκληρών sparring, να δώσει τον τρίτο του επαγγελματικό αγώνα και θεωρητικά τον δυσκολότερο μέχρι τώρα.

Το μόνο που μπορεί να κάνει τώρα ο προπονητής του, Victor Valenzuela, είναι να τον διατηρήσει ψύχραιμο. Αποστολή σχεδόν ακατόρθωτη, αφού τα 130 κιλά που συνοδεύουν το επιβλητικό παρουσιαστικό του, μοιάζουν αδάμαστα λίγο πριν από τη μάχη. Το διακύβευμα είναι τεράστιο, καθώς εκτός από την κατάσταση υψηλού κινδύνου που θα κληθεί να αντιμετωπίσει μέσα στο ρινγκ, έχει μια ευκαιρία, μπορεί και ανεπανάληπτη, να γράψει ξανά ιστορία.

Γιατί ο Manuel είναι μια σπάνια περίπτωση και ταλέντο του αθλήματος: Πέντε φορές πρωταθλητής γυναικών σε εθνικό ερασιτεχνικό επίπεδο και πρώην συμμετέχων σε trials για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η φυλομετάβασή του το 2013, τον οδήγησε να γίνει ο πρώτος τρανς άνδρας που συμμετείχε σε επαγγελματικό αγώνα πυγμαχίας, σε αμερικανικό έδαφος.

Στον πρώτο του επαγγελματικό αγώνα, μετά τη μετάβασή του, το 2018, το όνομα του Manuel πέρασε στην αθανασία, επικρατώντας του Hugo Aguilar. Αν και η νίκη του ήταν με ομόφωνη απόφαση, αυτή ενός τρανς μαχητή απέναντι σε άντρα cisgender αποδείχτηκε τόσο αμφιλεγόμενη που χρειάστηκαν πέντε χρόνια αμφισβήτησης, ανυπέρβλητων εμποδίων, αλλά και ατέρμονης αποφασιστικότητας για να κλείσει ο Manuel τον επόμενο αγώνα του. Όταν το έκανε, τον Μάρτιο του 2023 ακολούθησε μια δεύτερη νίκη, με τεχνικό νοκ άουτ εναντίον του Hieu Huynh. Πλέον ήταν έτοιμος να κάνει το τρίτο, αλλά το ίδιο αποφασιστικό βήμα σε αυτό το αχαρτογράφητο και δύσβατο μονοπάτι.

Ο αγώνας σχεδόν δεν θα γινόταν, αφού ο 30χρονος, ελαφρών βαρών, Alexander Gutierrez, επιβεβαίωσε τη συμμετοχή του μόλις δύο ημέρες πριν από το ζύγισμα, αφαιρώντας από τον Manuel τη δυνατότητα να τον μελετήσει ως μέρος της προετοιμασίας του και επιτρέποντας στον ίδιο να χάσει κιλά την τελευταία στιγμή ιδρώνοντας, για να έρθει στο σωστό βάρος. Αλλά ως επαγγελματίας με μόλις δύο αγώνες σε 10 χρόνια, ο Manuel δεν σκόπευε να παραπονεθεί. «Ήμουν, ειλικρινά, σε φάση “άστο”. Τι μπορώ να πω; Θέλω απλώς να παλέψω και δεν έχω πολύ χρόνο για αυτό το άθλημα ακόμα. Κάθε ευκαιρία που έχω είναι μια ευκαιρία για μένα να κάνω αυτό που αγαπώ», εξομολογείται στο Rollingstone.

Ενώ οι περισσότερες καριέρες πυγμαχίας θέλουν αίμα, τόλμη και ταλέντο, στην περίπτωση του Manuel, η ταυτότητά του ως μαχητής, απαιτούσε να ξεπεράσει και τις προκαταλήψεις. Και αυτός ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίο η βραδιά ήταν τόσο σημαντική και έπρεπε να διατηρήσει την ψυχραιμία του.

Τα μάτια του Manuel ακολουθούν τον Valenzuela καθώς αρχίζει να τυλίγει το βαμβάκι πάνω από τις αρθρώσεις του. Κάθε δεσμίδα καλύπτει ένα άλλο γράμμα από τις λέξεις “bash back” (χτύπα πίσω). Στη συνέχεια φορά τον εξοπλισμό του αγώνα: ένα μαύρο μεταξωτό σορτς στολισμένο με πορτοκαλί διακοσμήσεις και σχεδιασμένο από τοπική αφρικανική μπουτίκ, προς τιμήν των προγόνων από την πλευρά του πατέρα του.

Καθώς τα γάντια του είναι πλέον δεμένα, η έκφραση τού σκληραίνει. Ο Valenzuela τον χαϊδεύει στον ώμο και χαμογελάει, ενώ ο Manuel γνέφει πίσω. Είναι έτοιμος. Το «Black Dog» των Led Zeppelin παίζει στα ηχεία καθώς περπατά προς τα φώτα, ανάμεσα από τις μαύρες κουρτίνες, πριν βγει στον περιφραγμένο διάδρομο που οδηγεί στο ρινγκ.

Η πυγμαχία ήταν πάντα ένα άθλημα για τους απόκληρους και τα μαύρα πρόβατα. Αντί για τις υποτροφίες κολλεγίων και τα προολυμπιακά προγράμματα, τα μεγάλα ταλέντα αντλούνταν τις περισσότερες φορές, από τους πιο άπορους της κοινωνίας, όπου τα κάθε λογής τραύματα και η έλλειψη ευκαιριών συμβάδιζαν πάντα χέρι-χέρι με την ικανότητα της επιμονής μέσα από τον πόνο.

Κατά συνέπεια, ένας από τους άγραφους κανόνες του γυμναστηρίου πυγμαχίας – εκεί που οι σανίδες στο δάπεδο είναι ποτισμένες με ιδρώτα και η επικοινωνία μονοσύλλαβη – τούς θέλει όλους ευπρόσδεκτους. Σε ένα άθλημα άλλωστε που βασίζεται στην κατώτερη τάξη για μελλοντική ανάπτυξη, όπως και η εκκλησία, αξίζει να μην είσαι επιλεκτικός.

Αυτός είναι ίσως ο λόγος για τον οποίο τόσοι πολλοί που έχουν υποστεί απόρριψη σε άλλους τομείς της ζωής τους, βρίσκουν παρηγοριά στις γροθιές και το sparring, όπου ο σεβασμός κερδίζεται μέσω των σκληρών προπονήσεων, της πειθαρχίας και του θάρρους για να παλέψεις. Είναι μια σπάνια νοοτροπία, αλλά αρκετά ισχυρή που μπορεί να ενώσει φυλές, ηλικίες, δεξιότητες και φύλα κάτω από την ίδια στέγη γυμναστηρίου.

Το κλειδί γι αυτήν την κλειστή κοινωνία είναι να αφήσει κανείς όλες τις κατηγοριοποιήσεις ταυτότητας, εκτός από αυτήν του μαχητή, στην πόρτα. Αλλά πλέον η πυγμαχία – ακολουθώντας τα χνάρια της κολύμβησης, του στίβου, της ποδηλασίας, ακόμα και των καρό πεδίων «μάχης» του σκακιού διεθνώς – παλεύει για το πώς να ανταποκριθεί, με τον καλύτερο τρόπο, στην επιθυμία των τρανς αθλητών να αγωνιστούν στο υψηλότερο επίπεδο.

Τον Δεκέμβριο, όταν ο Mauricio Sulaimán, ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Πυγμαχίας (WBC) – ένας από τους τέσσερις μεγάλους οργανισμούς που διέπουν την πυγμαχία παγκοσμίως – ανακοίνωσε την πρόθεσή του να δημιουργήσει ένα «τμήμα τρανσέξουαλ» όπου οι μαχητές θα επιτρέπεται να αντιμετωπίζουν μόνο αντιπάλους του «ιδίου φύλου γέννησης», βρήκε στην απέναντι γωνία του ρινγκ πολλούς μαχητές της τρανς κοινότητας. Αυτό όχι μόνο ήταν ένα δυνατό χτύπημα για τους τρανς μποξέρ όπως ο Manuel, του οποίου η ίδια η ιδιότητα του επαγγελματία θα τίθετο ουσιαστικά εκτός νόμου, αλλά εναντιωνόταν στο ήθος της πυγμαχίας, όσον αφορά στη βάση συμμετοχής.

«Ξέρεις, δεν θέλω να είμαι σε ένα τρανς τμήμα» ξεκαθαρίζει ο Manuel, προσθέτοντας: «Καταλαβαίνω ότι μπορεί να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αισθάνονται πιο άνετα με αυτή την ετικέτα και δεν μπορώ να μιλήσω γι αυτούς, αλλά κάθε φορά που πηγαίνω σε ένα γυμναστήριο, κάθε φορά που πάω για sparring, με θεωρούν άντρα. Για μένα δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αγωνιστώ εκτός από το αντρικό τμήμα. Το να έχω έναν επικεφαλής του αθλήματός μου να λέει ότι δεν μπορώ να γίνω άντρας, ότι δεν μπορώ να αγωνιστώ παρόλο που έχω κάνει ακριβώς αυτό, εδώ έξω, ξέρετε, πονάει πολύ».

Για τον Manuel, το γυμναστήριο της πυγμαχίας ήταν καταφύγιο όπου ένιωθε αποδοχή, από τότε που μπήκε για πρώτη φορά στο κλειστό πλέον Boxing and Fitness Club του L.A. πριν από 20 χρόνια. «Θα χρησιμοποιήσω λάθος φύλο για τον εαυτό μου τώρα, αλλά ήταν ένας προπονητής που είπε: “Ελπίζω να είναι εδώ για να πυγμαχήσει. Φαίνεται σκληρή”. Για κάποιον σαν εμένα, που δεν ένιωθε σκληρός, αλλά πάντα το ήθελε, ήξερα εκείνη τη στιγμή ότι ανήκα στον χώρο».

Τότε, πολλά πράγματα πήγαιναν στραβά. Είχε αλλάξει σχολείο, οι βαθμοί του είχαν πέσει και είχε πάρει βάρος, αφού είχε παρατήσει τις πολεμικές τέχνες και το σόφτμπολ. Η εφηβεία επιδείνωσε τη δυσφορία για το φύλο του, κάνοντάς τον να νιώθει «αποσυνδεδεμένος» από το σώμα του.

Το γυμναστήριο της πυγμαχίας, χάρη στα χρήματα που του έδωσε η γιαγιά του για τα Χριστούγεννα, όχι μόνο παρείχε ένα σταθερό περιβάλλον μέσα στη σύγχυση – αλλά και μια διέξοδο για την οργή του.

«Είναι τρία λεπτά δουλειάς και μετά διάλειμμα. Είναι πάντα το ίδιο. Υπάρχει ένας ρυθμός, μια αγωγή και πειθαρχία, και με έκανε να νιώθω πιο άνετα από οποιοδήποτε άλλο μέρος στον κόσμο», εκμυστηρεύεται.

Ο Manuel σύντομα θα έψαχνε για αγώνες στην περιοχή του Λος Άντζελες, συμμετέχοντας σε τοπικά τουρνουά γυναικών την Παρασκευή, το Σάββατο και την Κυριακή, για να έχει όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μέσα στο ρινγκ.

Χρειάστηκαν χρόνια σκληρής δουλειάς και επιμονής για να αποκτήσει φήμη ανάμεσα στους ερασιτέχνες, αλλά μέχρι να φθάσει η στιγμή να ξεκινήσει την επαγγελματική σταδιοδρομία του στο αναπτυσσόμενο γυναικείο τμήμα, ο Manuel πήρε μια απόφαση που όχι μόνο θα άλλαζε τη ζωή του, αλλά θα απειλούσε να τερματίσει άδοξα τις φιλοδοξίες του ως πυγμάχος. «Σκέφτηκα ότι μπορούσα να πάω στο γυναικείο τμήμα και να προσπαθήσω να γίνω παγκόσμιος πρωταθλητής, ένας από τους σπουδαιότερους στο άθλημα. Και αυτό δεν είναι ασέβεια προς τις άλλες γυναίκες μαχήτριες, είναι κάτι που πιστεύω για τον εαυτό μου. Ή θα μπορούσα να πάρω ένα ρίσκο και να είμαι πιστός στον εαυτό μου», εξομολογήθηκε.

Ο Manuel επέλεξε τελικά το δεύτερο, αρχίζοντας ορμονοθεραπεία το 2013. Έναν χρόνο αργότερα, υποβλήθηκε σε επέμβαση στο στήθος, ενώ ακολουθώντας τις οδηγίες της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), η χειρουργική επέμβαση επιβεβαίωσης φύλου και η διετής θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης, του επέτρεψαν να επιστρέψει στο ρινγκ ως τρανς άνδρας. Το 2016, η USA Boxing (USAB) χορήγησε στον Manuel άδεια να πυγμαχήσει ως ερασιτέχνης άνδρας.

Ήταν τότε που ζήτησε να τον αναλάβει ο Valenzuela, ένας Hall of Famer της Καλιφόρνια, ο οποίος είχε προπονήσει πολλούς από τους αντιπάλους του Manuel ως ερασιτέχνη.

«Είπα στον Pat ότι θα προπονείται όπως ένα από τα άλλα παιδιά. Τίποτα διαφορετικό. Θα δουλέψουμε σκληρά. “Είσαι μποξέρ, αυτό είναι”», θυμάται ο Valenzuela, με τη στενή σχέση και συνεργασία τους να κρατά από τότε, έχοντας σφυρηλατηθεί μέσα από τον αμοιβαίο σεβασμό και την εμπιστοσύνη.

«Όλοι γνωρίζουν την περίπτωση του Pat και πολλοί πυγμάχοι, όπως και προπονητές δεν ήθελαν να αγωνιστούν μαζί του. Νομίζουν ότι δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από αυτό: Κερδίζεις και κέρδισες κάποιον που ήταν γυναίκα. Έχασες και σε νίκησε κάποιος που ήταν γυναίκα», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Οι επαγγελματικοί αγώνες που έχει δώσει, μέχρι στιγμής, ο Manuel έχουν πραγματοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό χάρη στην υποστήριξη της Golden Boy Promotions, μιας εταιρείας διοργάνωσης αγώνων που ιδρύθηκε από τον θρύλο της πυγμαχίας Oscar De La Hoya και μία από τις μεγαλύτερες στον χώρο. Όταν ο Eric Gómez, πρόεδρος του Golden Boy, διάβασε ένα άρθρο των Los Angeles Times για τον Manuel το 2018, ένιωσε «υποχρεωμένος» να επικοινωνήσει μαζί του και να τον υπογράψει.

«Ήταν μια απίστευτη ιστορία… και είπα, “Είσαι ήδη πρωταθλητής, απλώς περνάς αυτό που πέρασες και τη μετάβαση”. Και αν το όνειρο είναι να αγωνιστείς σε έναν επαγγελματικό αγώνα πυγμαχίας ως άνδρας, ήθελα να βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορούσα», θυμάται ο Gómez.

Αφού συναντήθηκε με τον Oscar De La Hoya, συμφώνησαν πως δεν πρόκειται να το ανακοινώσουν, καθώς «δεν το κάναμε για δημοσιότητα».

«Εάν οι άνθρωποι μάθουν [για τη μετάβαση του Manuel] είναι εντάξει, αλλά ας το κάνουμε. Και το κάναμε. Προσπαθούμε απλώς να είμαστε καλοί άνθρωποι», τόνισε.

Σε μια προσπάθεια να αποφορτίσει την κατάσταση, η ΔΟΕ (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) κυκλοφόρησε νέες κατευθυντήριες γραμμές τον Νοέμβριο του 2021. «Κανένας αθλητής δεν πρέπει να αποκλείεται από τον αγώνα εξαιτίας ενός μη επαληθευμένου, υποτιθέμενου ή θεωρούμενου αθέμιτου ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος λόγω παραλλαγών του φύλου του, της φυσικής του εμφάνισης ή/και της διεμφυλικότητας», έγραψε η ΔΟΕ, πριν ξεκαθαρίσει πως οποιοσδήποτε περιορισμός θα πρέπει να εφαρμόζεται μόνο βάσει «ισχυρής και αξιολογημένης έρευνας».

Παρά ωστόσο το ηθικό βάρος της στα αθλητικά δρώμενα, η ΔΟΕ δεν έχει δικαιοδοσία στα διοικητικά όργανα επαγγελματικής πυγμαχίας, όπως το WBC (Παγκόσμιο Συμβούλιο Πυγμαχίας), και κατά συνέπεια, οι επαγγελματίες πυγμάχοι αγωνίζονται σύμφωνα με τους κανόνες και τις κατευθυντήριες γραμμές από το όργανο που επικυρώνει τους αγώνες τους.

«Δεν έχουν γίνει ξεχωριστές μελέτες για την τρανσέξουαλ πυγμαχία καθαυτή», παραδέχεται ο Sulaimán του WBC, «ωστόσο, δημιουργήσαμε μια επιτροπή και ακούμε τις ανησυχίες της [τρανς] κοινότητας».

Σημειώνεται ότι η κοινότητα των τρανς πυγμάχων που «ακούει» το WBC, αποτελείται από έναν πολύ περιορισμένο αριθμό ατόμων, με μόνο τρεις αθλητές να αγωνίζονται ενεργά. Και αυτό είναι το παράδοξο, καθώς ο εξοστρακισμός των διεμφυλικών ατόμων σε ξεχωριστή κατηγορία είναι σχεδόν αδύνατος βάσει και μόνο των αριθμών. Γιατί λοιπόν το WBC πιέζει τόσο πολύ για κάτι που θα μπορούσε να περιορίσει την καριέρα του Manuel και των ομοίων του;

«Ανησυχώ για την ασφάλεια [του Μανουέλ]», υποστηρίζει ο Sulaimán, προσθέτοντας: «Είναι 38 ετών και ανταγωνίζεται άντρες έχοντας διαφορετική δομή οστών και λαιμού. Ο κίνδυνος διάσεισης είναι μεγαλύτερος».

Η θέση του WBC για τους τρανς αθλητές διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό από μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σε γυναίκες αθλήτριες πριν από σχεδόν μια δεκαετία, όπου «πολλά ιατρικά δεδομένα», σύμφωνα πάντα με τον Sulaimán, χρησιμοποιήθηκαν για τον καθορισμό κανόνων στους γυναικείους αγώνες. Στο δελτίο Τύπου του WBC, το 2014, αναφέρονται λόγοι όπως «ο εμμηνορροϊκός κύκλος που δημιουργεί σωματικές αλλαγές στις γυναίκες» και η «σωματική τάση των γυναικών να είναι πιο ευάλωτες στα χτυπήματα στο κεφάλι» για την υιοθέτηση του υποδείγματος σε όλο το άθλημα.

«Δεν είναι ασφαλές για τις γυναίκες να αγωνίζονται περισσότερους από 10 γύρους δύο λεπτών», επανέλαβε ο Sulaimán στο Rolling Stone, σημειώνοντας ότι κάτι ανάλογο γίνονται και στα άλλα αθλήματα όπως στο τένις όπου οι γυναίκες παίζουν δύο σετ και στο γκολφ όπου χτυπούν από μικρότερη απόσταση.

Ο περιορισμένος χρόνος των αγώνων στη γυναικεία πυγμαχία παραμένει πάντως αμφιλεγόμενος, με τα υποτιθέμενα ευρήματα του WBC να προέρχονται από μια έκθεση που δεν κοινοποιήθηκε ποτέ δημόσια και η οποία αμφισβητείται από νευρολόγους και ειδικούς γιατρούς. Το WBC αρνήθηκε για μία ακόμη φορά να παράσχει περισσότερες λεπτομέρειες για τη μελέτη, ενώ αρκέστηκε να στείλει μια αναφορά από την Ένωση Ιατρών του Ringside (ARP) που υποστηρίζει πως ο ανταγωνισμός στα μαχητικά αθλήματα μεταξύ τρανς αθλητών και αθλητών cisgender, «αυξάνει άσκοπα τον κίνδυνο τραυματισμού».

«Στα αθλήματα όπου γυναίκες και άντρες παίζουν με τους ίδιους κανόνες, τα ποσοστά διάσεισης είναι υψηλότερα για τις γυναίκες, αν και ακόμα δεν ξέρουμε γιατί. Σίγουρα πρέπει να γίνουν περισσότερες μελέτες σε αυτόν τον τομέα… καθώς καμία από την [τρέχουσα] βιβλιογραφία δεν αναφέρεται σε τρανς ή non-binary αθλητές», τονίζει χαρακτηριστικά ο Meeryo Choe, ειδικός στην υγεία του εγκεφάλου γυναικών και παιδονευρολόγος στο UCLA, ο οποίος συμμετείχε στη μελέτη και στο ιατρικό συμβουλευτικό συμβούλιο του WBC.

Και μπορεί σε μια έκθεση που δημοσιεύτηκε στο Orthopedic Journal of Sports Medicine, βασισμένη σε μια ανασκόπηση 25 μελετών για εγκεφαλικά επεισόδια που σχετίζονται με τα γυναικεία αθλήματα, να αναφέρει ότι οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες από τους άνδρες, ωστόσο «οι αθλήτριες παραμένουν ένας πληθυσμός που δεν έχει μελετηθεί σε αυτόν τον τομέα».

«Η μελέτη είναι βασισμένη σε άνδρες, λιγότερο από το 10% αφορά γυναίκες. Είναι απλώς πολύ διαστρεβλωμένο», αναφέρει ο Robert Cantu, κλινικός καθηγητής νευρολογίας και νευροχειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βοστώνης και συνιδρυτής του Κέντρου Χρόνιας Τραυματικής Εγκεφαλοπάθειας. Σύμφωνα με τον Cantu, υπάρχει επίσης ένας άλλος βασικός λόγος για τον οποίο δημοσιευμένες μελέτες καταδεικνύουν τις γυναίκες ως πιο ευπαθείς στη διάσειση:

«Κατά μέσο όρο, είναι πιο ειλικρινείς όταν αναφέρουν τα συμπτώματά τους. Και είναι πιθανώς πιο ειλικρινείς σχετικά με την αναφορά συνεχιζόμενων συμπτωμάτων. Έτσι, αυτή η θεωρία από μόνη της θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί η συχνότητα διάσεισης είναι μεγαλύτερη στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες και γιατί τα συμπτώματά τους διαρκούν περισσότερο. Κατά τη γνώμη μου, η βιβλιογραφία μπορεί να είναι λανθασμένη από την προκατάληψη της αναφοράς».

«Δεν νομίζω ότι υπάρχουν σταθερά ιατρικά δεδομένα που να λένε ότι ο εγκέφαλός τους είναι πιο ευάλωτος», καταλήγει.

Προς το παρόν, τα σχέδια του WBC για αποκλειστικό τρανς τμήμα παραμένουν στο συρτάρι, ενώ ο Sulaimán παραδέχεται ότι πολλά θα μπορούσαν να αλλάξουν τους επόμενους μήνες και χρόνια εάν προκύψει νέα ιατρική έρευνα.

Την ίδια ώρα, για οργανισμούς όπως το USAB, το εθνικό όργανο διοίκησης για την ερασιτεχνική πυγμαχία, ένας πυγμάχος που κάνει φυλομετάβαση από άνδρα σε γυναίκα μπορεί να αγωνιστεί στη γυναικεία κατηγορία μόνο μετά από χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου και αφού έχει υποβληθεί, για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια, σε θεραπεία με ορμόνες. Η εξέταση για τα σωστά επίπεδα τεστοστερόνης είναι επίσης απαραίτητη προϋπόθεση.

Η Sonya “the Scholar” Lamonakis είναι αντιπρόεδρος της USAB, ενώ έχει κατακτήσει τέσσερις φορές τα Χρυσά Γάντια, όπως και το παγκόσμιο πρωτάθλημα βαρέων βαρών. Κατά σύμπτωση, κέρδισε ένα από τα εθνικά της πρωταθλήματα Golden Gloves δίπλα στον Patricio Manuel το 2009, και έχει φυλάξει τη φωτογραφία τους που πανηγυρίζουν μαζί.

«Δεν μπορείς να ανοίξεις τους ώμους. Δεν μπορείς να αφαιρέσεις το άνοιγμα των φτερών. Δεν μπορείς να αφαιρέσεις τους μεγαλύτερους πνεύμονες, [καρδιές και όργανα που έχουν οι άνδρες]. Στους ερασιτέχνες, είναι εντάξει — όλοι φορούν προστατευτικά στο κεφάλι, γάντια με περισσότερη επένδυση και υπάρχουν και διαδικασίες ασφαλείας, αλλά στους επαγγελματίες; Δεν είμαι σίγουρη ότι θα έπρεπε να συμβεί», υπογραμμίζει.

Την ώρα που χτυπάει το κουδούνι για το τέλος του τέταρτου και τελευταίου γύρου, ο Patricio Manuel αιμορραγεί, καθώς έχει ανοίξει το φρύδι του. Μοιάζει να μην το έχει αντιληφθεί καν καθώς χαιρετάει τον συναθλητή του – χτυπώντας τα γάντια του – και περιμένουν μαζί, στο κέντρο του ρινγκ, τον εκφωνητή να ανακοινώσει την ετυμηγορία των κριτών.

Ο τελευταίος, αφού χτίζει σασπένς, φωνάζει από το μικρόφωνο τη βαθμολογία των πυγμάχων. Η απόφαση είναι ομόφωνη. Νικητής με 40-36 και ακόμα… αήττητος είναι ο Patricio Manuel!

Ο διαιτητής σηκώνει το χέρι του Manuel, εν μέσω αποθέωσης. Τα ράμματα που θα χρειαστεί θα είναι απλώς το παράσημό του από τον αγώνα. Αν και πλημμυρίζει από χαρά, ο ίδιος παραμένει συγκρατημένος και προσγειωμένος.

«Είμαι χαρούμενος για τη νίκη, αλλά είμαι ακόμα λίγο απογοητευμένος από την απόδοσή μου. Στον επόμενο αγώνα μου, θα δείτε πολύ περισσότερη ωριμότητα από εμένα», λέει, καθώς η τελειομανία του παραμερίζει κάθε σπιθαμή ύβρεως. «Ένας υστερικός μαχητής είναι ένας μαχητής που θα βρίσκεται σε κίνδυνο για τον εαυτό του. Έτσι, προσπαθώ πάντα να διασφαλίσω ότι έχω τον έλεγχο του εαυτού μου ανά πάσα στιγμή», προσθέτει.

Ο έλεγχος και η αυτοπεποίθηση του Manuel βοήθησαν τους πιο κοντινούς του ανθρώπους να αντέξουν τις μάχες του στο ρινγκ.

«Είναι αγχωτικό, ξέρετε, για μένα να τον παρακολουθώ. Κανένας γονιός δεν θέλει να δει το παιδί του να πληγώνεται και να αιμορραγεί», εξομολογείται η μητέρα του, Loretta Butler, για τους 70 και πλέον αγώνες που έχει δει τον γιο της όλα αυτά τα χρόνια, προσθέτοντας:

«Αλλά, είναι το όνειρο της ζωής του και ξεπερνά κάθε σωματικό πόνο. Θυμάμαι όταν μου είπε ότι θα κάνει φυλομετάβαση και το πρώτο πράγμα που ρώτησα ήταν “Τι θα γίνει με την πυγμαχία;” Επειδή ήξερα πόσο πολύ του άρεσε».

Αν και υπήρχαν πολλοί που θεώρησαν ότι το ταλέντο και η δύναμη του Manuel ήταν αρκετά για να του προσφέρουν έναν επαγγελματικό παγκόσμιο τίτλο στο γυναικείο τμήμα, για τη μητέρα του, αυτό δεν ήταν επιλογή.

«Από πού θα ερχόταν η πραγματική χαρά αν δεν ήταν ο πραγματικός του εαυτός; Θέλω να πω, τα χρήματα δεν πρόκειται να το φέρουν αυτό. Και είναι άντρας, γεννήθηκε άντρας. Η βιολογία απλά τα χάλασε με κάποιο τρόπο. Γέννησα έναν γιο», ξεκαθαρίζει, δίνοντας με τη σειρά της ένα μάθημα ζωής που δεν θα το βρει κανείς σε κάποιο εγχειρίδιο για γονείς.

Όσο για τον Manuel, εκτός από αγόρι, γεννήθηκε και μαχητής, έχοντας δώσει τους δυσκολότερους αγώνες εκτός ρινγκ, ενάντια σε κάθε λογής αντιξοότητες. Ποτίζοντας το δέντρο της προσμονής με ελπίδα και αστείρευτη δύναμη, δεν χρειάζεται πια να κρύβεται στις σκιές, αλλά έχει βγει στο φως, νικητής.

Κάνοντας ωστόσο μία ακόμη επίδειξη ταπεινότητας, υποστηρίζει πως απλά ζει τη ζωή του όπως κάθε άλλος μποξέρ. «Ξέρω ότι είναι συναρπαστικό για τους ανθρώπους εκτός του αθλήματος, αλλά για μένα, είμαι μόλις ένα βήμα πιο κοντά στον επόμενο αγώνα και τα πηγαίνω καλύτερα. Είμαι απλά κάποιος που θέλει να ζήσει τη ζωή μου όπως κάθε άλλο άτομο εκεί έξω. Αυτή είναι μια ανθρώπινη επιθυμία, ανεξάρτητα από την ταυτότητα φύλου, τη φυλή ή για ό,τι άλλο θέλετε να μιλήσετε. Όλοι προσπαθούμε να ζήσουμε τη ζωή μας με τους δικούς μας όρους. Και για μένα, τυχαίνει να είμαι πυγμάχος», καταλήγει. Γιατί αυτό που ζητά ο Manuel δεν είναι η αποδοχή επειδή είναι «διαφορετικός», αλλά τόσο απλό που θα έπρεπε να θεωρούταν αναντίρρητα αυτονόητο: Να είναι ο εαυτός του και να αντιμετωπίζεται έτσι. Ως ίδιος με όλους τους συναθλητές και τους συνανθρώπους του εκεί έξω…

Πηγή: Rolling Stone